Historia baptyzmu we Wrocławiu ma dwa początki. W roku 1846 powstał zbór niemiecki a w roku 1946 zbór polski. Te dwa początki sprawiły, że pomimo strasznych wojen światowych baptystyczna praca ewangelizacyjna jest w naszym mieście prowadzona nieustannie, bez względu na przebieg granic i narodowości mieszkańców tego miasta.

Zbór w Breslau

Zbór we Wrocławiu powstał w roku 1846 i był to jeden z pierwszych zborów baptystycznych w Prusach. Został założony przez braci O.Prediemana, Gornicha, Ignacego Straube. Brat Predieman pracował w fabryce w Hamburgu i tam poznał Onckenena i pod wpływem jego nauczania nawrócił się i ochrzcił. Po powrocie do Wrocławia założył w swoim domu grupę biblijną, która z czasem rozwinęła się do rozmiaru zboru. Pierwszy chrzest we Wrocławiu odbył się 20.06.1846 roku a chrzcił sam Oncken, w tym dniu zostały ochrzczone cztery osoby1. Zbór ten był bardzo misyjny i wkrótce powstały inne zbory w okolicy. Warto wspomnieć członka zboru brata Wilhelma Weista, który ochrzcił Gotfryda Alfa, przyczyniając się w ten sposób do powstania baptyzmu na ziemiach polskich. Zbór wrocławski bardzo szybko się rozwijał i w roku 1909 liczył 772 osoby2.

Kaznodziejami tego zboru byli:

H.Strehle - 1884 J.Kradolfer - 1892 R.Kromm - 1893-1907

C.Meyer -1907 - 1922 H.Annuschat 1909 - 1914 P.Schmidt 1919-1924

J.Krüger 1923 - 1924 F.Kuhl 1924-1933 H.Heeren 1926-1938

J.Mudder 1934 -1942 Max Saffran 1941-19453

Zbór we Wrocławiu

Po zakończeniu drugiej wojny światowej decyzją zwycięzców, Polska zmieniła swoje granice, czego skutkiem była niespotykana migracja ludności. Niemcy przymusowo wyjechali z Wrocławia a Polacy opuściwszy wschodnie tereny II Rzeczpospolitej musieli szukać dla siebie nowej małej ojczyzny. Tym sposobem do Wrocławia dotarli pierwsi baptyści ze wschodu. Już w czerwcu 1945 roku zamieszkali w mieście pierwsi polscy baptyści, była to rodzina Bednarczyków. Brat Stefan Bednarczyk przyjechał tutaj oddelegowany przez PKP, w celu uruchomienia kolej.4

W początkowym okresie Polacy i Niemcy spotykali się w jednej kaplicy. W rok 1946 niemiecki zbór obchodził uroczyście swoje stulecie i w czasie nabożeństwa zostały przekazane polskiej społeczności klucze do kaplicy na ul. Łukasińskiego. Od tej daty liczymy historię polskiego zboru baptystycznego we Wrocławiu. Powoli Niemcy wyjechali z miasta zaś do zboru przyłączali się kolejni członkowie. Czasy początkowej pracy były trudne też z powodu uwarunkowań ustrojowych państwa.

W początkowym okresie swojej historii zbór przeżywał trudności spowodowane polityką wyznaniową państwa. W roku 1955 kaplica została decyzją władz miasta zabrana baptystom i przekazana Zjednoczonemu Kościołowi Ewangelicznemu, dopiero po odwilży październikowej udało się przywrócić własność baptystyczną kaplicy na ul. Łukasińskiego. Zbór przeżywając liczne trudności powoli się rozwijał, prowadząc szeroką działalność w zakresie, jaki był możliwy w tamtych warunkach ustrojowych.

W roku 1949 kaznodzieją zboru został brat Michał Popko, który jak do tej pory najdłużej przewodził zborowi wrocławskiemu a po przejściu na emeryturę wspierał pracę swojego następcy. Brat Michał skoncentrował się na pracy duszpasterskiej, wzmacniając kondycję duchową zboru. Było to konieczne gdyż przed jego przyjściem w zborze nie zawsze działo się dobrze. Praca duszpasterska była też konieczna, aby z różnorodności kulturowej zborowników stworzyć zintegrowany zbór. Zbór prowadził szeroką działalność misyjną i wewnętrzną, w tym okresie powstał chór zborowy, narodziła się praca z dziećmi w szkółce niedzielnej, oraz powstała grupa młodzieżowa. W roku 1950 rozwiązano koło młodzieży, była to decyzja władz państwowych, zborownicy wykorzystali lukę w przepisach i zorganizowali chór, który stał się przykrywką dla spotkań młodzieżowych a też często „organizowano urodziny”, aby młodzież mogła się legalnie spotykać5. Z upływem czasu zbór mógł coraz swobodniej działać, próby ingerowania władz w życie kościoła zmalały, co umożliwiło rozszerzenie działalności zboru.

W tym okresie działalność zboru dotyczyła też działalności zewnętrznej, odbywał się zjazdy młodzieży, wieczory pieśni, zjazdy okręgowe. Zbór wspierał też rozwój kościoła w innych miejscowościach. Prawie wszystkie zbory dolnośląskie były na początku placówkami misyjnymi zboru wrocławskiego. Zbór też szybko rośnie liczebnie w roku 1966 liczy już 130 członków. W roku 1996 do zboru przyjeżdża brat Aleksander Kircun, który początkowo wspiera w pracy brata Popko by potem przejąć od niego odpowiedzialność za zbór. Brat Alek w początkowym okresie zajmuje się grupą młodzieży a też placówkami zborowymi. W tym czasie chór wrocławski staje się wizytówką zboru, jego działalność wykracza daleko poza nabożeństwa zborowe, chór prowadzi niezapomniane wieczory pieśni, usługuje w innych zborach a gdy stało się to możliwe nawet za granicą.

Do zboru coraz częściej przyjeżdżają goście z zagranicy. W roku 1978 roku gościmy najsławniejszego z nich, brata dr. Billy Grahama, który przemawia na nabożeństwie ewangelizacyjnym w mieście. W roku 1983 następuje zmiana pastora w zborze. Brat Aleksander Kircun wyjeżdża do pracy w Trans World Radio a na jego miejsce przychodzi br. Adam Otremba. Zbór w tym czasie otwiera się misyjnie na zewnątrz, co przynosi prawie skokowy wzrost liczebności zborowników, a powstają też inicjatywy założenia kolejnych zborów w naszym mieście.

Dość szybko kaplica na ul. Łukasińskiego stała się za mała dla zboru. Podjęto starania o rozbudowę obiektu. Już w 1975 roku skierowano odpowiednie pismo do władz. Jednak nie otrzymaliśmy zgody na rozbudowę, jak zwykle zresztą w tamtym czasie, odmowa była uzasadniona dobrem społecznym: „Wniosek o rozbudowę kaplicy nie może być pozytywnie załatwiony ze względu na duże potrzeby materiałowe na budownictwo socjalne i mieszkaniowe.. (Wydział d/s Wyznań do Rady Naczelnej Kościoła 20.05.76)”6. Po długich staraniach zbór uzyskuje pozwolenie na budowę nowej kaplicy przy ul. Kłodnickiej. W tym czasie też został zakupiony ośrodek w Bielicach. Budowa obu obiektów odbyła się przy dużym udziale pracy społecznej.

15 września 1990 roku zbór przenosi swoje nabożeństwa na ul. Kłodnicką, zaś w lokalizacji starej kaplicy powołano grupę inicjatywną nowego, drugiego zboru. Od 1990 roku praca zboru przebiega w nowych pomieszczeniach zborowych, powstaje Wrocławska Szkoła Językowa, przy zborze rozpoczyna swoją działalność Biblijne Seminarium Teologiczne, Klub Odkrywców, działa Niedzielna Szkoła Zborowa, w zborze prowadzona jest szeroko praca duszpasterska i ewangelizacyjna. W kulminacyjny momencie zbór liczy ponad 400 członków.

Dzisiaj zborowników jest jedynie 260 osób, jest to spowodowane powstaniem kilku nowych zborów, w które zaangażowali się nasi byli członkowie. Zbór przeżywał nie tylko wzniosłe chwile, ale też trudne momenty, gdy dochodziło do sporów i podziałów. Jednak dzięki łasce Bożej trwa nadal i powoli wzrasta. Zbór nasz stał się też zborem misyjnym w samym Wrocławiu nasz zbór zainicjował powstanie II i III zboru a też nasi byli członkowie zainicjowali powstanie innych zborów nieidentyfikujących się z naszym Kościołem.

Aktualnie zbór prowadzi dość szeroką działalność zarówno skierowaną do wewnątrz zboru jak i na zewnątrz. Następne lata stawiają przed nami nowe wyzwania i mam nadzieję, że sprostamy im a Wrocław usłyszy głos ewangelicznego przesłania.

Pastorzy i przewodniczący zboru polskiego:

S. Bednarczyk 1946-1947 P. Trojan 1947-1048 M.Popko 1949-1982

A. Kircun (jun) 1966-1982 A. Otremba 1983-1994 W. Barna 1988-1994

R. Tyśnicki 1995-1996 A. Mróz1993 -????? D. Trusiewicz 1996 -2003

Z. Blumczyński 2003-2004 S. Blank 2004-2006 R. Tyśnicki 2006-2008

D.Trusiewicz 01.09-05.09 D.Pacyniak 2009 -

Ryszard Tyśnicki